Rozdział 2

No i znowu jestem sama w tym wielkim domu, no oczywiście nie licząc Elizabeth, ale ona ma swoją prace i nie mogę jej przeszkadzać. No nic trzeba sobie radzić. Jem obiad i idę oglądać telewizję. Dziś piątek, więc nie muszę się specjalnie uczyć, a no tak nawet nie mam jak. Przecież wszystkie zeszyty ma ten dupek.

Jest 18 a ja siedzę i tylko przełączam kanały telewizyjne. Same nudy jak zwykle.

Ale nagle moje rozleniwianie przerywa dzwonek do drzwi.

-Ja otworzę- Krzyczę na cały dom i biegiem pędzę do drzwi.

Lecz kiedy widzę, kto przyszedł od razu zbiera mi się na wymioty. To ten dupek, Styles, stoi i się uśmiecha.

-Czego?- Pytam chłodno.

- O przepraszam królowo, zapomniałem, że ty nie rozmawiasz z poddanymi.- Odcina się. Co za kretyn.

- Daj sobie spokój Styles i odpowiedz mi na pytanie, czego chcesz?- Warczę.

- Chciałem oddać pani zeszyty, królowo- Mówi i wyciąga moje zeszyty z siatki.

- Och jak ja się cieszę, że pan mi tak szybko zwraca moją własność- Mówię sarkastycznie.

- A jak ja się cieszę, że pani mi otworzyła. Korona ci z głowy nie spadła?- Teraz to przesadził.

- Przestań Harry. Jak już mi oddałeś zeszyty to możesz już iść.

- Miałem ci zaproponować spacer, no, ale jak mnie tak wyganiasz to ok. Idę do widzenia królowo.- O kurde. Kiedy ktoś mi zaproponował spacer?

- Harry zaczekaj!- Krzyczę za nim.- Już się poświecę i pójdę z tobą na ten spacer.- Mówię dumnie.

- Och będę zaszczycony.- Mówi ironicznie.

No zapowiada się ciekawy wieczór. I tak wiem, że jak wrócę do domu to będę na niego jeszcze bardziej zła, no, ale i tak nic nie mam do roboty. Ciekawe tylko, kto pierwszy nie wytrzyma i wróci do domu, bo na pewno nie ja. To znaczy tak myślę.

-Gdzie idziemy na ten spacer?

- No właśnie. Czy jaśnie pani pasuję park? Bo, do jakiego kolwiek zamku to chyba daleko- No brawo Styles.

-Park może być- Mówię spokojnie, chociaż gotuję się od środka.

Kiedy jesteśmy w parku panuję kompletna cisza którą postanawiam przerwać:

- Może pójdziemy coś zjeść? Może lody?

- No możemy, tylko wątpię żeby była tu królewska cukiernia.

- Spokojnie postaram się przetrwać.

Jedząc lody padło jeszcze mocnych zdań, to zaczynało się robić męczące.

-To opowiesz mi coś o sobie królowo?

-Jestem Mia Ryans. Jak już wiesz studiuję socjologię. Pochodzę z Irlandii konkretniej z Dublina.- Kiedy to mówię Harry odpływa gdzieś myślami, widać to.- No to teraz ty- Kontynuuję, ale chłopak jakby mnie nie słysząc idzie i patrzy przed siebie.

-Ej Styles. Mówię do ciebie- Podnoszę głos.

-Czego chcesz?- Pyta chłodno. A to, co?

- Chcę, żebyś teraz ty coś o sobie opowiedział.

-To sobie możesz chcieć Ryans. A teraz sory, ale nie chce mi się marnować czasu z tobą.- Mówi i odchodzi.

Co to miało być?

Jeszcze nic nie powiedziałam aż takiego złego. Jedyne słowa, po których się tak wkurzył to to, że pochodzę z Irlandii.

Nie rozumiem jego reakcji. Smutno mi teraz. Jego ostatnie słowa nie były miłe. Wręcz przeciwnie zabolały mnie. No i co teraz? Jestem w parku. Sama. Boję się wracać do domu sama, więc dzwonię po Taylor, który przyjeżdża 10 minut po telefonie. Kiedy siedzę w samochodzie cały czas zastanawiam się co tak naprawdę się stało, że Harry tak się zachował. No i zrozum tu takiego człowieka. No trudno może prędko zapomnę o Harry. W końcu znam go tylko jeden dzień.

Kiedy docieram do domu ku mojemu zdziwieniu zastaję w nim mamę.

-Cześć Mia- Mówi moja mama.

-Cześć mamo- Odpowiadam i się do niej przytulam. O tak tego mi było trzeba.- Wszystko dobrze?

-No wiesz skarbie praca. A i mam dość niemiłą wiadomość z ojcem muszę pojechać w delegację na tydzień. Dasz radę prawda?- no super, znowu wyjazd.

-Tak dam. Mam Ami, Tylora i  Elizabeth. Spokojnie. Dam radę.

-Tak myślałam a teraz przepraszam cię skarbie, ale muszę wykonać ważny telefon.

No oczywiście. Zrezygnowana idę do pokoju i postanawiam obejrzeć moje stare zdjęcia jeszcze z czasów kiedy mieszkałam w Irlandii. To mi pomaga.

Akurat przeglądam zdjęcia ze szkoły, kiedy miałam około 7 lat. Co to były za czasy. Wszystko takie beztroskie i miłe. Niestety już nic nie pamiętam z tych czasów.

Moją uwagę przykuwa jedno zdjęcie, jestem na nim ja ubrana w piękną niebieską sukieneczkę, a obok stoi jakaś dziewczynka również ślicznie ubrana. Ja jestem obejmowana przez jakiegoś blondasia, a z tyłu stoi wyraźnie zły brunet. Ciekawe, co się działo tego dnia. Niestety się już raczej nie dowiem. Szkoda.

Z oglądaniem zdjęć schodzi mi jeszcze godzina, po czym idę się umyć.

Kiedy jestem pod prysznicem znowu mnie nachodzą myśli o Harrym.

Co się stało?

Nie no, nie spocznę póki się nie dowiem.

No i oczywiście te myśli zaprzątają mi głowę pół nocy.

Serio obiecuję, że dowiem się, za co Harry się tak zdenerwował.

Muszę…

-----------------------------------------------------------------------------------

Hej, jak ktoś tu jest.

Rozdział  krótki no, ale mam jutro test i też muszę się poduczyć.

A no i jak wrażenia po filmie? kto był w kinie?

Ja już wbijałam paznokcie w ręce koleżanki. potem miała ślady. No ale to 1D.

aww kocham ich <3

Pozdrawiam Megan ,Karolinkę i wszystkich czytelników

kocham was :*